Met haar uitnodigende ruimtevullende installatie, met objecten, licht, geluid, objecten, slaagt Emma Pender erin om nieuwsgierigheid te wekken en daagt ze ons uit om met volledig nieuwe ogen naar de wereld te kijken. Ze won er in 2026 de Henriëtte Hustinx Prijs mee.
(Foto: Jint Jansen)
Werken die ons deden nadenken over actuele vragen, andere die ons even deden vertragen, en weer andere die nieuwe werelden voor ons openden. Het werk van Emma Penders trok in het bijzonder onze aandacht, omdat het misschien wel al die dingen tegelijk wist te doen.
Emma werkt met objecten en geprojecteerde beelden. Ze gebruikt opname- en projectietoestellen op een verrassende manier en laat ze functioneren als kleine motortjes. In de installatie is overal om ons heen iets te zien, met een subtiele vlieg als ingenieuze leidraad door haar verhaal. Zij verbergt niets, maar maakt datgene vaak verborgen blijft juist inzichtelijk. Ze brengt planten en insecten samen in een installatie die doet denken aan een laboratorium.
Ik denk dat Edmond Hustinx en zijn zus Henriette zich daar helemaal in zouden hebben herkend. Hun leven stond tenslotte in het teken van uitvinden, experimenteren en telkens opnieuw proberen, met vallen en opstaan.
Diezelfde bereidheid om risico’s te nemen zie je ook terug in de ruimtelijke uitdaging die Emma is aangegaan en op overtuigende wijze heeft weten te overwinnen. Waar Emma eerst de specifieke presentatieruimte als onhandig of beperkend ervaarde, toont Emma haar ware creatieve kracht door deze architectuur juist te transformeren tot een uitnodigende, ruimtelijke installatie die de toeschouwer activeert.
Ten slotte is Emma erin geslaagd haar verschillende werken samen te brengen en ze als geheel betekenis te laten krijgen. Dat getuigt van een mooie artistieke maturiteit.
Bron: Juryrapport Henriëtte Hustinx Prijs 2026
“In een jachtige tijd waarin we de kunst van het écht vertragen en waarnemen bijna zijn kwijtgeraakt, dwingt zij ons tot stilstaan”
Juryrapport Henriëtte Hustinx Prijs 2026